En alles zoekt naar taal

Soms vind ik mezelf terug.
Eén of ander woord leidt mij. Als een blinde.
Naar iets of niets. Gisteren of een verleden verder af.

Maar altijd woorden.

Of gras of ochtend, liefde of verlangen.
Opgestapeld gemis.
En alles zoekt een weg. Naar taal.

Want woorden weten (bijna) alles.

.

.

Zoek : zonder taal

Zonder taal

Hoe het licht
als een witte sluier over het gras ligt.
De ochtend, een bruid
die uit het oosten komt.

Schrijvend licht
voor schilders.
Alphabet op doek.


Dat was deze morgen.


.

.
Deze namiddag stond ik
temidden het verdriet.
En het gemis. Op een kerkhof.

Ik analfabeet in de droefheid
van twee mensen.
De ene verloor z’n vrouw, de andere haar man.

Ik was een vreemdeling in hun leed.
Hun gisteren en morgen
die in de aarde lagen.

Ik bleef doofstom, een wees
in hun gemis. Een vreemde lacune.
Ontheemd zochten zij naar een plek.

Mij leken het herinneringen.
Kringen rond gisteren.
Ik durfde amper te spreken.

Want al mijn woorden waren vreemdelingen.
Niet geïntegreerd in hun verdriet.
Ik sprak hun taal niet.

 22-11-12

148.814

161.327

Lees meer…