Het gaat over niets

 

 

‘À la recherche du temps perdu is misschien wel
de laatste grote roman. Tegelijkertijd realiseert het boek
het ideaal van Flaubert en Mallarmé: het gaat over niets.
Het is een totaalkunstwerk over niets, in een prachtige stijl.
Proust schreef er zijn hele leven aan.’

Y.M. Dangre
‘De Standaard der Letteren’ – vrijdag 5 juli 2013

 

 

Voilà. In deze uitspraak voel ik me thuis.
Niet alleen wat m’n eigen leven aangaat. Maar ook daarbuiten.
Sjonge, wat een leegte in kranten en televisie.

En in de woorden van experten en profeten
die dezer dagen hun ‘opinietje’ verkondigen over een ‘prins’.
Of hij nu meer of minder ‘houterig’ is of was. Dan de dag voordien.

Hoe ijl is de lucht in het hoofd.
Van de koninklijke ‘weten-schappers’.
Terwijl ‘de gewone man’ slechts in sprookjes gelooft.

Er was eens …

 

 

 

 

PS.
Dierbare lezer, jij die hier dagelijks of nu en dan langskomt,
jij bent een raadsel voor mij.
Wat brengt je hier? Hoe verleid ik je?

Terwijl ‘het niets’ hier zich voortdurend herhaalt.
Een perpetuum mobile.
Ik ben ook beschaamd. Voor jou.

Om me zo uit te kleden. Tot aan mijn diepste leegte.
Die jij dan weer even aanvult. Mij laat vergeten.
Met het teken van de teller.

La tourneuse de mes pages. Vides.

 

 

 

 173.166