Welk perspectief wil je?

De werkelijkheid volgt de droom. De zoete droom maar ook de angstdroom. Je moet je concentreren op wat je wilt en niet op wat je niet wilt. Want de werkelijkheid is een spiegel van je gedachten.

Ik had al vaker naar de berkenboom gekeken. Hij had zijn beste tijd gehad. Hij zat de kastanjeboom die tot volle wasdom wil komen in de weg. De storm zette de puntjes van mijn verlangen op de i. Omlaag ging hij, met wortels en al. Zonder een litteken in de bodem achter te laten.

Ik was zo dankbaar toen ik de berk op de ochtend na de storm diagonaal in onze tuin zag hangen. Het waren de pijnbomen die zijn val hadden gebroken. Ik belde mijn boom­sjamaan die nooit de telefoon opneemt maar nu wel. Hoewel hij bijna nooit tijd heeft, had hij die nu wel. Een uur later kwam hij langs om in de vijftien meter hoge pijnbomen te klimmen en van daaruit de berkenboom te ontmantelen.

Nu de boom weg is, ontstaat er opeens een nieuwe werkelijkheid. Andere bomen komen tevoorschijn, krijgen ruimte. De diepte is anders, het perspectief. Zo is het met alles wat wegvalt en verdwijnt. Altijd komt er iets anders voor in de plaats. Daarom moet je je nooit aan iets vastklampen. Het ­enige wat je met doen is blijven kijken, en je verbazen.

Uit:  “Wat wil je?” – COLUMN –

 

Terwijl het toch altijd mijn bedoeling was
om de tekst aan het woord te laten.
De foto blijft een ander universum. Een vreemd Melkwegstelsel.

Wat een aanschouwelijk woord. Een beeld op zichzelf.

Laat mij daarom mezelf (en u hoop ik)
focussen op deze heerlijke column van Oscar van den Boogaard.
U zal begrijpen dat ik u niet meer dan een proevertje kan aanbieden.

De Standaard en de schrijver
zouden anders wel eens ongelukkig kunnen worden.
En mij beschouwen als een vulgaire dief van hun inspiratie en transpiratie.

Quod non.

PS.
Gisteren in de Bib, Torfs gelezen in zijn Nieuwe Krant.
Hij ontgoochelde mij voorheen reeds met zijn Getwitter. Tak op, tak af.
Zijn twee columns verhevigden mijn desillusie.

Ik verlies zachtjes aan één van m’n  literaire helden.
Sterven doe je elke dag een beetje.