zelfs een dode schrijver heeft lezers nodig

 

 

Afbeeldingsresultaat voor De wereld in jezelf
Foto Cover – Internet Goodreads

 

Zou ik ook schrijven als het niet voor het geld was? Dus als er geen lezers waren? Ik denk het wel. Dan zou ik schrijven alsof er lezers waren. Zoals Stendhal, die zich richtte tot ‘de lezers van 1880’, dus van na zijn dood. Rijk zou hij er niet mee worden, maar waar het hem om ging, was dat hij lezers in meervoud nodig had. Weliswaar niet in het heden, maar in de toekomst zouden ze hem weten te vinden. Hij kon niet anders dan daarop hopen. Wie niet gelezen wordt, bestaat niet. De schrijver heeft het eerste woord, maar de lezer heeft het laatste woord. Zonder dat laatste gaat het niet. De aantallen bewijzen de kwaliteit, daar valt in je eentje niet tegenop te prijzen. Zodat we kunnen vaststellen dat zelfs een dode schrijver lezers nodig heeft om zijn bestaan te bewijzen.

Citaat uit het essay: ‘Het raadsel der verstaanbaarheid’ – Pag. 263 – – P.F. Thomése
Uit De wereld in jezelf

.                                                                    ***

 

 

 
Ik schrijf
alsof er lezers zijn. Meervoud.
Hier en nu.

Niet voor later. Na mijn dood.

Neen, voor vandaag.
Desnoods voor morgen.
Of wat later.

Maar alleszins terwijl ik nog leef.

Mijn meervoud
is minuscuul. Soms
geen twee handen vol.

Soms een eenzaam priemgetal.

En toch
tokkel ik op een zondagavond.
Op deze gewillige toetsen.

Ze laten zich gaan. Wellicht uit barmhartigheid.

Om mij te troosten.
In mijn oefening
om te bestaan.

Zelfs als jij me in de steek laat.

 

 

 

Advertenties