wie niet weg is, is gezien…


 

De honger naar waardering blijkt ook uit het hartstochtelijke verlangen naar likes en volgers, het bijkleuren van het eigen leven in de hoop dat onzichtbare toeschouwers zullen juichen ‘like! like!’ Duidelijk is dat het op die manier nooit genoeg kan zijn, het zijn immers lege vormen van waardering. Ze vervullen niet, want ze belonen niet iets echts, en dus moet men heel snel op zoek naar een nog bijzonderder foto van een kat, een baby of zelfs een ei om weer een nieuw beloningsprikkeltje te krijgen.

Citaat uit: Essay Over onze honger naar waardering

Wie gezien wordt bestaat

Als er iets is wat ons mensen aan de gang houdt, dan is het wel waardering, schrijft Marjoleine de Vos. Een eenvoudig ‘dankjewel’ kan veel betekenen – als het maar oprecht is.

© NRC Handelsblad

.                                                                °°°

 

 

And ik like it

ik besta
niet écht
jij ziet mij niet

terwijl jouw Valentijn
rode hartjes schildert
op elke digitale griet

maar jij bent blind verliefd

en in jouw lichtzinnig hoofd zingt
die prinselijke kwaker
zijn duizendmaal gedeelde liefdeslied

ondertussen huppelen jouw hoge hakken
als opgestoken duimen
achteloos aan mij voorbij

terwijl ik hen nog hartstochtelijk like en like. Tot ik ze niet meer zie.

 

 

Advertenties