omwille van de weemoed


 

Ik ben eind januari in Lourdes om de weemoed. Verlaten plekken die gemaakt zijn om duizenden bezoekers te ontvangen, hebben me altijd geroerd. Een verstild racecircuit, een skioord in volle zomer, in de winter als enige gast in een groot wat uitgeleefd hotel aan zee. Even dacht ik eraan in het uitgestorven bedevaartsoord te overnachten in het immense Hôtel La Solitude. Maar zelfs de eenzaamheid gaf niet thuis.

Bij het heiligdom waren slechts twee souvenirwinkels open. Er stonden emmers vol met kaarsen in alle maten. Alleen aan de miraculeuze grot was er nergens een mogelijkheid om ze aan te steken. Onverricht heb ik dan maar de kaars meegenomen.

Uit: Altijd ergens, altijd iets –   –  Het Weekblad van De Standaard
2 februari 2019

 

.                                                        °°°

 

 

 

 

…                           want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Uit Het huwelijk – Willem Elsschot

 

.                                                  …

 

 

Ik weet niet waar ze woont.
En of ze blijft. Maar als de avond valt
komt ze gesluierd binnen.

Als een courtisane.

Zij legt zich neer.
En kleedt mij uit.
Tot aan mijn korte broek.

De eksters en de knikkers.

Samen vallen wij in slaap.
Met toen en later.
Tussen ons in.

Maar als ik wakker word, heeft ze mij alweer verlaten.

 

PS.
Weemoed is de schoonste moed.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties