in het schitterende licht van gemis

Afbeeldingsresultaat voor Hammershoi
Vilhelm Hammershøi – Museum Boijmans Van Beuningen

 

“Eén besluit kon ik snel trekken: schilders hebben vrouwennekken verbeeld alsof het halzen zijn. Het tweede besluit was er al even gauw: de vrouwennek is een buitengewoon erotische plek.
Dat laatste wist ikzelf ook al eeuwen, maar zien dat anderen het ook hebben gezien, is delen in de vreugde.
In de bijna bedwelmende hoeveelheid moest ik een scherpe keuze maken. Anders kon ik nog eens uren doorgaan.
Dus: de vrouw heeft kort óf ze heeft lang haar. Dat is de halszaak.
In het eerste, korte geval zien we onvermijdelijk haar nek. In het tweede, lange geval laat ze haar nek vrijwillig even aan de schilder en de toeschouwers zien, bijvoorbeeld onder zopas opgestoken of terloops, heel even weggehaald haar. Voor de gelegenheid.

O dat laatste, dodelijke, zo genereuze, zo onverschillige, zo ijdele gebaar. Het is schitterend.”

Uit De Reflector – Bernard Dewulf – Het Weekblad van De Standaard –  21 april 2019

.                                                               – –oOo– –

 

 

 

Zij wacht.
Ingetogen en gelaten.
Op vroeger.

Hij die nooit kwam.
Tenzij in haar gemis.
En dromen.

Hoe zij hem
nog elke dag levend houdt.
Op haar schoot.

In het licht. Van haar verlangen.

 

 

 

PS.
Slechts in mijn verbeelding kan ik de werkelijkheid zien.
Zij komt en gaat.
Zoals een geur, een herinnering.

Een beeld.
Geschilderd door gemis.
Gekoesterd in verlangen.

Het is de verf van vroeger.
Die wij ruiken.
De wierook van onze weemoed.

Over toen dat nooit later werd.

Advertenties