Notre dame…

aubade
Met dank aan de onbekende fotograaf

 

 

‘Voor een blinde jongen’

Je voelt een haarlok, aait een oor,
en je tien vingers wachten even
en lopen dan brutaalweg door
tot de twee borsten die daar leven.
Je zult ze zien als ieder ander,
Sander.

En als je wat verdwaald mocht wezen
en niet meer weet waar je moet gaan,
dan moet je ’t brailleschrift maar lezen
rondom de tepels die daar staan.
Je kent dat eigenlijk veel beter dan een ander,
Sander.

Willem Wilmink

 

.                                                               – –oOo– –

 

 

 

Je vous salue, Madame, pleine de grâce. Le seigneur est avec vous…

Iconisch. Het woord brandde
op profane lippen.
Het werd een gelispel. Een zomerbriesje.

Dat opsteekt en weer liggen gaat.

Zoals de lust
die brandt. In het vurige verlangen.
Naar de ander.

Le désir de l’autre. Van haar.

Hoe zij wacht.
Achteloos. Als een godin.
Op het gebed.

Van haar geliefde.

Die verblind.
Haar zacht geschrift
herkent.

Alsof hijzelf haar had neergeschreven.

 

 
PS.
De foto hierboven is voor mij iconisch.
De dame is voldoende gekleed om mijn verbeelding aan te wakkeren.
Maar genoeg ontkleed om mij te laten dromen.

Ooit wil ik in haar wonen.

PS.
Meermaals verliet ik verdrietig een Museum.
Ik had er mezelf niet terug gevonden.
Doch pijn gedaan.

Maar bij deze foto word ik Sander.
Ontroerd.
Tot in mijn schroomvolle vingers. Suppoosten van de Schoonheid.

Is zij nog wel een vrouw? Of eerder een Madonna?
Oremus.

 

 

 

Advertenties