voor alle bomen die we achterlieten

.

Ridders zijn wij nooit geworden.
En kuise maagden
hebben wij niet gevonden.

Rovers werden wij.

Van verdriet en eenzaamheid.
Die lagen te wachten.
In het nest.

Van oude meisjes die ooit hoopten een prins te betoveren.

°°°

Il faut embrasser beaucoup de grenouilles avant de trouver son prince charmant

“””

De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

Aan een boom in het Vondelpark

Er is een boom geveld met lange groene lokken.
Hij zuchtte ruisend als een kind
terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.
Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.

O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen,
met slepend haar en met de geur van jeugd
stromende uit zijn schone wonden,
het jonge hoofd nog ongeschonden,
De trotse romp nog onverslagen.

M. Vasalis (1909-1998)

Uit: Vergezichten en gezichten, 1954
Uitgever: Van Oorschot


Er zijn gedichten die je nooit vergeet. Hoe dat komt, valt niet te verklaren. Zo is er ‘Aan een boom in het Vondelpark’ van M. Vasalis (1909-1998). Telkens weer klinken de woorden nieuw. Daaraan herken je grote poëzie. Wat een geweldige beginstrofe! “Er is een boom geveld met lange groene lokken. / Hij zuchtte ruisend als een kind / terwijl hij viel, nog vol van zomerwind. /…

View original post 315 woorden meer