Later als ik kan vergeten…

Abdij van Park in oude glorie en functies hersteld | VILT vzw

Foto internet Kerknet

 

 

 

Bij Campert was vergeten een doel: wat niet meer weet, niet meer deert.
“Eigenlijk,” zei hij ooit maar ik ben vergeten waar, “zou ik willen dat, als ik doodga, alles precies is opgelost, dat ik geen verleden meer heb. Ik slaag er al aardig in een hoop te vergeten.
Als ik doodga wil ik niets meer hebben om over te tobben. En dat moet kunnen.” Suffend op een bankje, nergens meer van weten en daar dan gelukkig van zijn.

Op het einde van het leven deugen alleen mensen zonder geheugen: zij hebben geen verleden en geen toekomst meer.
Hopelijk denk ik dat op mijn 92ste ook, maar ik schrijf het alvast nu al op want anders vergeet ik het weer.

Uit De Morgen – 9 juli 2022 – Mark Coenen gaat op wandel met de week

 

°°°

 

.

 

 

Maar ik herinner mij nog.
Hoe vader en moeder hun slaap uit moesten
om mijn benen te masseren.

Groeipijnen.

Opdat ik later een grote jongen
zou worden.
Het heeft niet geholpen.

En later is al lang voorbij.

Vader en moeder mogen nu slapen.
Samen. Niet ver van hier.
Tegen de oude muur van een Abdij.

Zij verzorgen nu de madeliefjes. In een wei.

 

.

PS.
Dan lees je woorden.
Uit het leven. Gebeiteld en geschreven.
Met pijn.

En dan kan je enkel maar zwijgen.