mes pensées

.
De kranten staan in brand.
‘Bommen en granaten’, leerde ik ooit kennen in Kuifje.
Nu zijn ze ‘dagelijkse kost’.

Mijn weemoed zou voor minder ontbranden.

De vrede van de zee.
Luchten met Picasso blauw.
En een geliefde die slentert over het strand.

Als was het groen gras gezegend met dauw.

De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

Toen het zand
aan je navel likte

wou ik het epicentrum
van je lichaam zijn

maar de middelpuntvliedende
kracht van je gedachten

blies mij
als een zuchtje lucht

naar zee …

PS.
En dan vind je wat. Op een onverwachte plek.
En dan lees je dat. En ontdek je dat het je eigen woorden zijn.

En dan word je een lezer. Van je vreemde zelf.

View original post