De grote mensen…

Foto De Standaard – © Kaat Pype

.

‘Toen hij nog kind was, had hij al vermoed dat hij bij het volwassen worden
veel zou vergeten van wat onmisbaar was voor het leven, voor het gelukkig beleven van het dagelijks leven.
Hoe juist bleek nu zijn intuïtie; hoe gegrond zijn panische angst om volwassen te worden.’

De tachtigjarige krimpt nog altijd ineen bij het woord. ‘Volwassen’, een bespottelijk sjabloon.
Al zeker de lichtvoetigheid van zijn kindertijd is hij zelf alvast nooit kwijtgespeeld.

Uit De Standaard der Letteren – Eric de Kuyper & – 10 september 2022

.
_

Later als ik groot ben

Ik ben nooit later geworden.
Bang voor de grote mensen.
Gebleven.

Zij die alles weten, durven en doen.

Ik stond langs de zijlijn.
Te kijken.
Naar hun gekweekte villa’s, zwembaden en gewichtigheid.

Hun duur fatsoen.

Aan de rand.
Kan je beter luisteren.
Naar het vertrappelen van voeten. Het stoten van ellebogen.

Hun pontificale woorden.

Ooit zal ik worden
wie ik was.
Een jongetje aan het venster.

Dat denkt aan vroeger. Toen later nog zachtmoedig was.

_

_

PS.
Zeg aan de kinderen dat wij niet deugen.
Zeg dat wij kinderen maken ’s nachts
Om ze ’s ochtends zachtmoedig te kraken…

Leonard Nolens