vergeten licht

De bronafbeelding bekijken
Foto internet – Blogspot

 
25-10-11

 

Het natte licht

En het licht treurt
onder de paraplu.
Van grijze regen.

Hoe het huis
mij binnenlaat
als een bezorgde moeder.

Zoals een opa
zijn telgen achterlaat
op school.

En zichzelf.

 

°°°

 

 
PS. 2018
De zon schijnt en het is bibberkoud.
Kleinkinderen gaan al lang alleen naar school.
Mijn huis is nog altijd een bezorgde geliefde.

 

PS. 2019
Somber. Beton aan de hemel.
En slechts woorden
om het te doorbreken.

 

Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide.

Uit De Wolken – Martinus Nijhoff

Advertenties

Nights in White Satin – tussen nut en nutteloosheid

 


Moody Blues Nights in White Satin Lyrics
Moody Blues Nights in White Satin Lyrics
http://www.youtube.com

COLUMN | Nights in White Satin
RIK TORFS
In de lente vergeten we. In de herfst herinneren we ons.

Het moet rond 1979 zijn geweest. Ik was student, en ’s avonds laat luisterde ik met een half oor naar de radio. Welk programma het was, weet ik niet meer. Mensen mochten vertellen over een plaat die voor hen een bijzondere betekenis had.

Opeens kwam een meisje van zeventien aan het woord. Fris en enthousiast. Ze wilde ‘Nights in White Satin’ van The Moody Blues horen. Toen al een oud nummer. Maar o zo romantisch. ‘Nights in white satin/ Never reaching the end/ Letters I’ve written/ Never meaning to send.’

Ze zei: “Vorige zomer aan de rand van een meer in Oostmalle hoorde ik in de verte, ergens vanop de andere oever, die muziek. De avond was loom, ik droomde helemaal weg.” Ze had een licht Kempens accent dat ze op een aandoenlijke manier probeerde te verbergen. Tegelijk sprak ze open en onbevangen. Ik weet niet hoe ze heette of wie ze was, maar haar korte passage op de radio vergat ik nooit. Soms is het vreemd wat we vergeten en wat we onthouden. Vaak vervluchtigt de essentie en overleeft het detail. Maar was het een detail? Heel simpele dingen raken op onverklaarbare wijze ons hart.

Een vlugge berekening leert dat het meisje van toen vandaag een vrouw van ongeveer 57 moet zijn. Met hopelijk nog een heel leven voor de boeg. Ook met een groot stuk ervan dat voorbij is. Dat ze nu al dood zou zijn, wil ik niet voor mogelijk houden.

Hoe zou het met haar zijn gegaan? Hoe beleefde ze de hoogten en laagten van het leven? Behield ze, met misschien wat krassen op haar ziel, haar openheid en optimisme, al was het maar gedeeltelijk?

Daaraan dacht ik gisteren, tussen alle wereldproblemen in, waarvoor wij geacht worden allemaal samen een oplossing te vinden. Terwijl niets opweegt tegen het diepe mysterie van een doodgewoon mensenleven.

HLN – vandaag

 

°°°

 

Ik weet niet of Etienne Vermeersch zich zo’n avond zou herinneren.
Hij zou dit voorvalletje voorzeker niet bewaren in zijn ‘Nagelaten geschriften’.
De gave des onderscheids zou een hinderpaal zijn, vrees ik.

Ik hou van mensen die zo’n onbelangrijk detail van de wereldgeschiedenis koesteren.
En niet alleen het jaartal van de Slag bij Zama of de gebroken Vaas van Soissons.
Vele intelligente wezens zullen gniffelen bij het lezen van dit stukje van de voormalige Rector van een Unief.

Misschien zelfs aan de gezondheid van zijn hersenen twijfelen.
Zelf word ik er gelukkig van.
Maar dat is geen garantie voor de fysieke staat van mijn orgaan der gedachten.

de eerste regel

De bronafbeelding bekijken

Foto internet – Odissey

 

 

 

Het is wachten. Op die eerste regel.
Wordt het de zee.
Het vertrapte gras of de wind in hoge bomen.

Het kan.

Misschien teken ik een meeuw.
In je ogen.
Of wat blauw aan de hemel.

Misschien schrijf ik een zwaan. Op het water.

Ik wacht. Op het leven.
De adem van de avond.
Die mijn woorden samen blaast.

Als waren het bladeren. Op een herfstige dag.

2017

 

 

 

PS. 2019
Dit zijn oude woorden. 
Ik rakel ze op.
Ze smeulen nog.

Het trage vuur van jaren.

ik besta niet écht, weet je…

De bronafbeelding bekijken
Foto – internet – BPvST

 

 
Lieu de mémoire

 
Ik hou het meest van de zee
in mijn hoofd. Als ik een meeuw hoor
over land. Of als wind door de radio waait.
In de luisterhaven van m’n oren.

Ik verlang naar de zee. Voor even.
Als ze moe is. En alleen.
Achtergelaten. Als souvenir. Gestrand
op een ansichtkaart.

Dan is de zee van mij.
Beklim ik de tijd. Als een dijk.
Kijk ik uit over de duinen.
Naar de verte van het verlangen.

Daar ligt mijn leven te wachten.
Op mij.

2011

 
.                                            °°°

 

Als je me ziet
dan ben ik een ander

langs de straten
ben ik een passant
wat erfgoed van een oude stad

een heer
die zijn tijd
niet is vergeten

toen hij nog dacht
dat hij bestond
bij dag en nacht

ondertussen leeft hij
in woorden
die hij neerschrijft

om te overleven
tot aan de dood die op hem wacht.

 

 

PS.
Het is of ik niet écht besta.
Dat iets pas waar is,
als het geschreven staat.

Als hij maar geen dichter wordt…

Afbeeldingsresultaat voor kopland
Foto – De Standaard

 

WIL HET OOIT WEER IETS WORDEN

Niets bleef over van het oude
buiten, van tuinen, van gras
waar ooit iets gebeurd moet zijn.

Wil het ooit weer iets worden
dan zal ik het zo moeten opschrijven
dat ik niet meer hoef
te zoeken, maar kan huilen.

Rutger Kopland

.                     …

 

Is er een parallel tussen het werk van een dichter en dat van een psychiater?

‘De kunst van een dichter is om het zo op te schrijven dat mensen denken: het is volledig nieuw en toch weet ik zeker dat het zo is. Een goede dichter biedt een lezer iets dat anders is dan anders, maar toch vertrouwd aanvoelt. Op die manier leg je een essentie bloot die al ergens vermoed werd. Ook voor een psychiater is dat belangrijk. Hij moet luisteren en kijken en bij wijze van spreken ruiken, en dat aan die persoon voorleggen zodat die denkt: ja, dat ben ik. Ik wist dit niet, maar het is waar. Pijnlijk waar, soms.’

Uit De Standaard –  Na de waan, opnieuw het dichten – Rutger Kopland

 

 

.                                              °°°

 

Ik volg haar
zoals een schilder het licht

stap haar verlangen af
ik ben een landmeter van gemis

en ijk haar ogen tot de mijne
ik leg beslag op haar vlees

terwijl ik haar contouren verzegel
zoals een deurwaarder tafel en stoelen

dan leg ik me neer
als een heloot aan haar voeten

maar stiekem een dief van haar goddelijke weelde.

 

2013

 

 

PS. 2019
Ondertussen. Is hij al lang dood.
Ligt hij tussen de plooien.
Van vergetelheid.

De vergeten tijd van vroeger.

Op mijn tafel ligt zijn graf.
Gevuld en verzameld.
Met zijn gedichten.

 

alsof het avond is…


“want dan wil hij voor mij bidden…”

.                                 °°°

is liefde een misverstand…

 

alsof liefde wappert
aan de waslijn
zich van de daken stort

als een orkaan van 10 Beaufort

neen dat soort eeuwige verliefdheid
bloeit slechts in de boekjes
vrees ik

of in de rode hartjes van Cupido en Facebook

die overlopen van
amour pour toujours
maar ik ben Dirk De Wachter

niet, ik kan me dus vergissen

 

 

2018

.                                                – –oOo– –

 

 

PS. 2019
Graag had ik je de eeuwigheid gegeven.
Maar ik ben God niet.
Doch slechts een man.

Van heel even.

Ik kijk je aan.
Alsof je de hemel bent.
En stort dan neer.

Deze vlucht was weer te hoog gegrepen.

 

 

 

 

 

 

oude vlinders

Afbeeldingsresultaat voor vlinders
Foto internet – Libelle

 

aangeraakt

zachter dan lippen
legt zij de avond
over zijn adem

zij dekt hem toe
met al haar zinnen
en breekt de lettergrepen

open
om haar vlinders los te laten
die ze spaarde

voor hem toen ze nog honig in zich droeg.

.                                  – –oOo– –

 

 

 

PS. 2019
Omdat mijn vingers zwijgen, zoek ik naar oude woorden.
Ze stotteren.
Als hun lippen weer trachten te spreken.