ongezien

Afbeeldingsresultaat voor foto van een selfie
Internet – Esquire

 

Later zal ik aan die woorden terugdenken en beseffen hoe gruwelijk het was dat die woorden op dat moment uit mijn mond kwamen, dat ik kennelijk aan niets anders kon denken dan mijn eigen vergiffenis, maar je moet leven met wie je bent en dat is de eenzaamheid. Huilend in de douche denk ik wat ik dacht toen mijn moeder stierf. Heideggers bekende woorden waren: alleen nog een God kan ons redden. Ik geloof dat alleen nog de literatuur ons kan redden. Dat geloof neemt niet af, het wordt sterker.

Uit:  – deel 3 Arnon Grunberg op zoek naar liefde.
Ik krijg het gevoel dat dit een zoektocht naar eenzaamheid aan het worden is.
Bron:  Het Weekblad van De Standaard – 11 mei 2019

 

.                                                 °°°

 

 

Verdwijnen
in de vergetelheid.
Van zonlicht naar schaduw.

Die aan verlaten gevels kleeft.

Van een woord
naar het wit. Tussen de regels.
Een adempauze.

Op de lippen. Van een ongrijpbaar meisje.

Een geeuw
van verveling. Dat is je curriculum vitae.
Tussen de Selfies. En Instagram.

Geen gram aandacht.

Geen ogenblik.
Je bent een passant.
Zelfs aan de blikken van een terras blijf je niet hangen.

Ongezien besta je niet.

 

 

PS.
Een Selfie.
Is eigenzinnig en vluchtig.
Ze zoeken hun weg.

Van onzichtbaar naar een beeld.

Tussen de massa. Een tsunami aan Pixels.
Alleen in de laatste selfie besta je nog.
Laat jouw goddelijke duim mij tot tot leven blazen.

Adam & Eva.

Advertenties

het oude jongetje

Afbeeldingsresultaat voor kleine prins petit prince
Beeld – Internet

Eerder stelde Wassmo dat we ons hele leven het kind in ons meedragen. ‘Alle andere dingen die je bent, dat zijn rollen. Wat je relatie met de anderen bepaalt, is niet hoe je eruitziet in de spiegel, maar dat kind dat in je zit.’ Is het dan belangrijk dat kind te omarmen, te vergeven en lief te hebben? ‘Zeker! We moeten het kind in ons accepteren en liefhebben, want dat is het enige oprechte in ons. Even belangrijk maar veel moeilijker is het om ook het kind in onze naasten te zien. Het feit dat we dat niet kunnen, maakt dat er oorlogen zijn. …
Het enige waar wij ons in het Westen over bekommeren is het kind in onszelf. Iedereen buiten ons wereldje moet zich maar zien te redden zodat wij dat kleine zich veilig voelende kind kunnen zijn. Maar als wij dat willen, moeten we ook accepteren dat andere mensen dat ook willen. De wereld is vol kinderen van alle leeftijden; daarom ziet de wereld eruit zoals hij is.’…

Citaat uit: Interview Herbjørg Wassmo – ‘Geheimen zijn vergif voor een familie’

.                                                           °°°

 

Jongetje kijkt naar buiten. En naar binnen. Over verlangen en gemis.

 

Later als ik groot ben.
Hij zit nog altijd voor het venster.
En wacht.

Tot hij zo groot zal zijn
als al die mensen rondom hem.
Zij die dansen door het leven. En de wereld.

Zelf hinkelt hij nog.
Struikelt als de beste.
Zo traagzaam als een huisjesslak.

Die twijfelt op het tuinpad.

 

 

 


PS.
Jongetje kijkt naar buiten. En naar binnen. Over verlangen en gemis.
Deze zinnetjes staan al jaren bovenaan mijn dagboek.
Het is mijn adagium.
.
De verwondering. Het zien en kijken naar het wonder.
Bewondering ook.
Maar zeker eveneens: machteloosheid.

Bang van de grote mensen. Die achteloos het kleine geluk voorbijgaan.
Misschien zelfs minachten. 
En de dagjesmensen als losers van het leven beschouwen.

Het kind, verwaarloosd en vergeten.  De kleine prins die CEO werd.

 

de kus – beeld en verbeelding

‘Le baiser de l’Hôtel de ville’: een man en een vrouw doen de woelige wereld even stilstaan.  Robert Doisneau

 

Kijk en zie
hoe haar rechterarm
gewillig weerloos langs haar heup hangt.

Niet gelaten of berustend.
Zeker niet vechtend.
Maar rustend. In het genot.

Van een kus.

 

.           °°°

 

 
Het alledaagse.
Dat eeuwige zelfde.
Die gevaarlijke herhaling.

Van het ritueel dat zijn glans verliest.

Onder het stof van de routine.
Terwijl het nog elke dag
een wonder is.

Zoals ademen.

Niet de Schoonheid verandert.
Maar het oog.
Dat achteloos wordt. Zijn argeloosheid verliest.

Het jongetje.

                   °°°

 

PS.
“Niets meemaken in je leven. Dat is het schoonste.” – A.L. Snijders

 

 

Photoshopping avant la lettre.

 

‘Le baiser de l’Hôtel de ville’, de foto van het kussende koppel omringd door toevallige passanten in Parijs. Robert Doisneau maakte ze in 1950 voor Time. Toen een uitgever in de ­jaren 80 op zoek was naar foto’s die het goed zouden doen als poster, diepte Doisneau deze kus op uit een oude doos – het had net zo goed een andere foto kunnen zijn.
Bijna een half miljoen posters werden ervan gedrukt, en die kwamen wereldwijd in de huis- en slaapkamers van romantische zielen terecht. Het werd een vertrouwd beeld. Een beeld dat deed dromen van de liefde die toch bestond. De man en vrouw die de woelige wereld rondom hen even ­deden stilstaan met een passionele kus, kon het aanstekelijker?
Naarmate de foto bekender werd en de icoonstatus ervan groeide, brokkelde ook die romantische illusie een beetje af. De scène bleek ­minder spontaan dan ze leek. De ­fotograaf had Françoise Bornet en Jacques Carteaud, een koppel theaterstudenten, laten poseren en hen elk vijfhonderd Franse frank ge­geven.

Fotojournalistiek was niet zo zijn ding. Met zijn foto’s zware maatschappelijke kwesties aanklagen evenmin. Daar kan je kritiek op hebben, of dat kan je gewoon verfrissend vinden. De schoonheid van het alledaagse is zijn hele leven een belangrijke inspiratiebron geweest.

Bron: De Standaard –

Herkenning

Afbeeldingsresultaat voor mensen op de fiets
Foto – Lowtech Magazine

 

Sommige mensen ken je maar voor even. Zo iemand zag ik deze week op de fiets. We stonden elk aan de overkant van het kruispunt voor het rode licht. We zwaaiden, blij verrast. Ooit hebben we mekaar gekend, daarna niet meer.

Ook van iemand die je maar even hebt gekend, neem je iets mee. Van hem heb ik goed leren liegen. Hij was een meester. De kunst, zei hij, zit in het detail.

Liegen vergt verbeelding en ­research. Je doet het met overtuiging, of niet. En je doet het uit liefde, of niet. Hij was een princi­piële jongen, zeker in zijn zondes.

We fietsten mekaar glimlachend voorbij. Maakten geen aanstalten te stoppen. Wat hadden we te zeggen? We hebben mekaar goed gekend, nu niet meer.

De herkenning volstond.

Guinevere Claeys – zaterdag 4 mei 2019 – DS

 

.                                    °°°

 

 

Altijd keer je weer.
Naar jezelf.
Alleen of met twee.

De ochtend wordt voor je wakker.
De avond gaat met je slapen.
Daartussenin een mens.  Soms een geliefde.

Maar meestal
je eigen vreemde ik.
Die je nog elke dag tracht te vertalen.

Soms te beliegen.

 

 

 

 

PS.  Bladspiegel.
Ik tik woorden. Ze zijn een spiegel.
Soms aangedampt. Dan weer pijnlijk helder.
Ik koester het craquelé. Kwetsuren van vroeger.

 

la liseuse

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, zittende mensen en binnen
Beeld internet – auteur?

 

“Ik vraag me af wat je met het internet zou hebben aangevangen. In principe is het een geweldig instrument om te corresponderen, maar in de praktijk schrijft niemand nog echte brieven. Niemand neemt nog de tijd om een ervaring of een wereld over te brengen zoals we dat vroeger deden, om persoonlijke, complexe gedachten of genuanceerde reacties op ideeën of kunstwerken mee te delen. Dat zou je missen. Je zou deze tijd van haastige sms’en en oppervlakkig getwitter betreuren, …

Brieven waren een plezier om te schrijven en te krijgen. Ze legden dromen en dagelijkse besognes vast, de bloemkoolneus van de drankverkoper, de bladluizen op de rozen, recepten en vermaningen, verslagen van begrafenissen, etentjes en wandelingen in het park. Het waren geschenken, daden van intimiteit. Ze vormden illustraties van een levensstijl die we al te gemakkelijk hebben afgedankt. In een brief kon je nog zeggen wat je voelde zonder je zorgen te maken dat dat, zonder jouw medeweten, zou worden rondgebazuind aan miljoenen anderen. Je kon grappig doen, hatelijk of gewaagd, zonder de angst berispt te worden. Meer nog, elke brief vormde een literaire pauze, een reflectie op het leven zelf, een novelle of een essaytje, bestemd voor één specifieke, gekozen ontvanger. Ik schrijf deze brief aan jou en ik schreef hem nu, en daardoor onderscheidt hij zich van alle andere brieven die ik ooit zal schrijven. Zo bewijs ik eer aan jou, aan onze relatie – hoe eenzijdig die ook is, dat geef ik toe – en aan dit moment, in alle vertrouwen.”

Uit: Briefgeheim | Claire Messud – De Standaard der Letteren

.                                                          °°°

 

 

 

Brief.

Dit zelfstandig naamwoord maakt mij
nog steeds weemoedig.
Helaas, zoals elk verlangen bevat het ook teleurstelling.

Ik zie me zitten. Sabbelend op mijn kroontjespen.
Dinska Bronska.
Aan een gammel tafeltje. Op de kade.

Roest is het vocht van de kus die de zee achterlaat.
En heimwee.
Straks neemt een schip mij mee.

Nooit zal de appelbloesem ginder
mijn land vergeten.
Elke lente sterf ik.

En slechts in een brief
kom ik weer tot leven.
Adem ik mijn gemis.

Neem mij mee.
Gewikkeld in papier.
En lees mij. Elke dag opnieuw.

Jouw ogen houden mij in leven.

.

.
PS.
We zijn zo leeg dat we liever wat kopiëren.
Onze gedachten te iel.
Onze zinnen te zuinig.
.

SMS. FB. Mails.
O ja, smileys zijn de magere tolken.
Van onze lach en onze tranen. Verpakt in een gedeeld sjabloon.

Onveranderlijk en identiek. Voor iedereen hetzelfde.
Zoals we zijn.
Tussen de massa. Waarin we verdwijnen.

Zonder naam. Of gelaat.

 

dichter dan verf

 

Afbeeldingsresultaat voor schilder hammershoi ld wiki

Internet – Vilhelm Hammershøi

 

 

 

Straks zal jij gaan zien

naar de dichters van het doek
hoe zij gemis en verlangen
vertalen in verf

terwijl ik deze ochtend
de houten tafel balsem
als was ze het lichaam van een vrouw

zo dadelijk zal ik haar
warm wrijven tot ze glanst
van genot

en dan denk ik aan jou.

 

Tongzoenen… blijf trainen

Dagboek van de onvoltooid verleden tijd

Gaat elke tongzoen dus gepaard met ernstig besmettingsgevaar?

‘Zo kún je het bekijken’, zegt Kort. ‘Als je zoent met iemand die ziek is, kun je daar ook ziek van worden. Maar ik zie toch vooral gezondheidsvoordelen. Mensen hebben het nodig om te worden blootgesteld aan diverse bacteriën, dat traint hun afweersysteem.’

Bovendien wijst recent onderzoek erop dat een tongkus je kan beschermen tegen tandbederf.

Knuffelende chimpansees

Ook bij minder intieme aanrakingen – begroetingen, knuffels, contactsporten – wisselen we bacteriën uit, stelden onderzoekers vast, maar ze moeten nog achterhalen hoe belangrijk die uitwisselingen zijn. Het lastige is dat de meeste mensen zich niet in al hun aanrakingen willen laten observeren door een wetenschappelijk team. Apen zijn daar makkelijker in.

Uit onderzoek in Tanzania blijkt dat chimpansees meer blijvende darmbacteriën van hun generatiegenoten krijgen dan van hun moeder, en dat de sociaalste dieren van de kudde ook de grootste rijkdom…

View original post 399 woorden meer