liefde kan niet verzekerd worden

 

 

Er zijn geen argumenten

er zijn geen argumenten
in de liefde geen bewijzen
ik zou je kunnen vragen
om nooit van me weg te gaan
je zou een antwoord kunnen geven
een teken dat ik moet ontcijferen

soms lachen wij en zijn onszelf
zo leven wij en zoeken
diep in elkaar naar een plek
waar wij het liefste zijn
een ogenblik een dag

daarna weer en dieper
zoals eenden naar de bodem duiken
en het is nooit genoeg

© Miriam Van hee
Uit: Reisgeld,
Amsterdam, De Bezige Bij, 1992.

 

 

 

.                                                           °°°

 

in de liefde zijn er geen bewijzen

ook de negenproef
zal liefde
niet verzekeren

zoals een polis
waarin zwart op wit geschreven staat
dat iemand van je houdt

een schouder daarentegen
liegt niet
over ogenblikken

en de kleine letters
waarin het afscheid wordt bedongen
in een clausule

zonder één argument om weg te gaan.

 

 

 

PS.
Dag aan dag zoek ik deze zomer,
ook tijdens de andere seizoenen, naar zin.
Zingeving.

Mijn tijd komt in ademnood.

Trainers, zangers en schrijvers
verlaten mijn heden.
Ik stouw de voltooid verleden tijd vakkundig. In mijn herinneringen.

Zodat mijn vroeger niet wankel wordt.

 

 

 

Advertenties

Het is feest als er niets gebeurt

zeethumbnail_IMG_3858
.
.

Ondertussen ligt ‘de grote vakantie’ als een brede zee aan je voeten.
Een gedurfde vacature.
Leegte die vraagt om inhoud. En betekenis.

Rust of rusteloosheid, golven door de vrije dagen.
Dat bevochten strand doorheen de sociale geschiedenis.
Ooit was het een tijd om ‘uit te rusten’. Vandaag komt men moe terug thuis.

Van ginder. Waar een illusie de werkelijkheid moet verdringen.
Omdat ze te licht is. Ondraaglijk zelfs. In ons bestaan.
De honger die van ons jagers maakt.

Naar meer. En nog meer elders.

Terwijl geluk is: als er niets gebeurt.
Vraag dat maar aan Torfs en aan ouders die lijden onder hun kinderen.
Door ziekte of drugs.

Het is feest als er niets gebeurt.

Ik hoor de wind fezelen in de lindebomen.
Kerkklokken verwelkomen de middag.
Zo dadelijk mag ik een uiltje vangen.

Dit geluk is te groot voor woorden.

 

 

PS.
uvi een roerloze reiziger 10:13 op 13 July 2019  

schijnbaar

schijnbaar

torfsD-0TLamX4AI0c8p
.                                           Twitter :    Het leven is het mooist wanneer er schijnbaar niets gebeurt.       Rik Torfs

 

 

Zomereinde aan de Leie

dit is wat een schilder zou zien:
de gebleekte graskant, kastanjes
en linden, het warme maar heengaande
licht van de avond en tegen de haag
op de andere oever een loper, en zijn
gedachten, hoe schilder je die
en boven het water de meeuwen
en tussen het licht- en het donkerder groen
de plecht van een jacht, het schuiven
der dingen, de richtingen

het water zelf kun je hier waar wij zitten
niet zien en ik vraag me nog af hoe je
afstanden schildert, steeds lichter misschien
tot je wit overhoudt, en hoe het verleden
toen jij daar nog liep

hoe schilder je dat je nooit weer
daar zult lopen, tegenstribbelend
aan je vaders hand

Miriam Van hee
Uit Buitenland
De Bezige Bij 2007

 

 

 

.                                           °°°°

 

 

seismografisch

hoe schrijf je
de afstand
tussen gemis en verlangen

de breuklijnen
tussen geliefden
die ogenschijnlijk niemand ziet

maar die wachten
op de onderhuidse bevingen
zodat uiteindelijk het zacht bewaard verdriet

uitbarst tot een craquelé van schijnbaar niets.

 

 

 

PS.
Het is zomer. En ochtend. En het miezert.
Op zo’n moment
kom je dichter bij het wit.

De essentie van niets.

 

 

 

zeldzaam zacht en dichtbij

Afbeeldingsresultaat voor rutger kopland wiki
Foto internet –

 

Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar.
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom.

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Uit: Onder het vee, 1966. – Rutger Kopland

 
– –oOo– –

 

 

 

11 juli 2012

Vandaag alweer zeven jaar geleden.
Dank u dichter.
Voor de Schoonheid en de Troost.

https://www.vpro.nl/speel~WO_VPRO_025248~rutger-kopland-in-van-de-schoonheid-en-de-troost~.html

 

 

Réveille-toi…

 

L’avenir weet hart en hoofd aan te spreken. Juist de momenten voor en na het drama geeft ze aandacht. En dan komt de dag dat Nathalie een lichtpunt ziet:
“Man weg, moeder dood, kinderen de deur uit — ik heb nu de totale vrijheid, die heb ik nog nooit ervaren.” Een leven zonder partner is niet het einde van de wereld. Ze heeft geen zin om het met een “oude vent” aan te leggen of om opnieuw te beginnen. Haar rijke intellectuele leven is genoeg om gelukkig te zijn. Boeken zijn een volwaardige vervanging. Zo leest ze haar klas voor uit Rousseau’s brievenroman Julie, ou la nouvelle Héloïse:
‘[De kracht van de verbeelding] vervangt de afwezigheid van de geliefde en verschaft een genot dat zuiver mentaal is, in zekere zin onwerkelijk maar niettemin doeltreffend.’  Liefde kan ook in afwezigheid bestaan.

Citaat uit de Filmkrant.

.                                       °°°

 

Buiten verstoort een motor mijn verbeelding.
Hij houdt de beschaving in de hagen van deze buurt.
De geur spoort mij aan het venster te sluiten.

Mijn verbeelding is niet sterk genoeg. Om de werkelijkheid te vergeten.

“Liefde kan ook in afwezigheid bestaan.”, schrijft de journaliste.
Réveilletoi,‘, denk ik.
Wat is liefde dan? En afwezigheid?

Een herinnering. Un souvenir. Een ansichtkaart.

De ondraaglijke lichtheid van je bestaan,
wanneer ze verder leeft. Zonder jou.
Het bed een slaapplaats wordt.

Zij een voltooid deelwoord is. En jij een eenzaam priemgetal.

 

PS.
Ik snap het wel.
Maar niet elke dag.

 

 

 

Een knipperend ogenblik

Afbeeldingsresultaat voor freddy rutgers
Foto – NPO Focus

 

En hoeveel exen heb je? Voor dit themanummer over exen misschien een leuke vraag. 

‘Nou, drie dus, geloof ik. Met wie ik getrouwd ben geweest dan. Ook wel andere vrouwen natuurlijk. Het verbaasde mij altijd een beetje, zeker toen ik jong was. Dat iemand je leuk zou vinden, dat is lange tijd niet erg tot me doorgedrongen. Ik leefde in zo’n cocon. Ze moesten het wel erg aan me duidelijk maken. De eerste die dat lukte was Freddy.’

Freddy Rutgers portretteerde hij in een verhaal met typische droogkomische Campertzinnen als:
‘Ik was een jonge dichter, maar geen mooie. Een mooie jonge vriendin met een mooie jonge dichter zou waarschijnlijk te veel van het goede zijn geweest. De combinatie van een lelijke jonge dichter met een mooie jonge vriendin werkt veel overtuigender. In zo’n geval kan het niet anders of de poe­zie van de lelijke jonge dichter moet goed zijn, want hoe zou hij anders aan zo’n mooie jonge vriendin gekomen zijn?’

Uit: Een interview met schrijver Remco Campert door zijn biograaf Mirjam van Hengel, dat levert een fijn gesprek op in de serre met een schrijver die moeite heeft om te stoppen.
Mirjam van Hengel
.                                                              °°°
.
.

.

 

.

Steeds was ik een ander.
In de dichter die ik las.
Maar zelf nooit werd.

Altijd dromen van het groene gras.

Maar nooit
aan de overkant geraken.
Het was altijd wel wat.

De wetten en de praktische bezwaren.

Ze hielden mij vast
waar ik was.
Opgesloten. In mezelf.

Dat gevang. Van verlangen. En het gezapige gemis.

.

 
.

PS.
De tijd duurt één mens lang. Remco Campert
.
Mijn tijd is nog niet gekomen. Dat zei een andere Profeet.
Het is ochtend.
En nu is hij aangebroken.
.

Als de avond valt, zal ik weer geloven.
Dat alles niet voor niets is geweest.
Mijn evangelie.

Het houdt mij in leven.
Ginder vervang ik door hier.
Vroeger en later, pers ik samen.

Tot nu. Wat knipperende ogenblikken.

Afbeeldingsresultaat voor Een knipperend ogenblik

zonder mij

Afbeeldingsresultaat voor philippe claudel zonder mij

Ik heb uitsluitend voor eigen gebruik, een kunst van het vergeten bedacht. Terwijl jij sliep, terwijl je lachte, heb ik elke minuut van mijn herinneringen kapot gescheurd, alsof het kleine, nutteloze papiertjes waren die mijn geheugen verstopten.
Op elk van die papiertjes had ik een minuut uit het leven van je moeder beschreven, een seconde of een glimlach, een gespeelde boosheid, een blik, een kus, een streling, een woord.

Uit ‘Zonder mij’ – pag. 67 – Philippe Claudel

 

.                                               – –oOo– –

 

 

Maar de bomen
houden je vast. Met elk blad.
In hun schaduw

zit ik te dromen.

In elke vlek
gevallen licht
lig jij

op mij te wachten

tot het donker wordt
en de maan
je op de gevels schildert

zonder mij.

 

 

 

PS.
Nog elke dag studeer ik.
Voor struisvogel.
Mijn kop is stram.

Mijn nek verlamd. Van de angst. Voor de zorgen.
Over en van mijn nageslacht.
Tussen twee Alzheimer-zussen, ben ik de enige.

Die niet kan vergeten.

 

Afbeeldingsresultaat voor philippe claudel zonder mij