Met lichte tegenzin

.
Ergens leeft er een lezer.
M/V/X.

Zij, volgens mijn vermoeden,
gidst mij
naar hier. Via haar algoritmen.

Mijn tegenzin is niet verdwenen.
Nu nog wachten
op de verdwijning. Van mezelf.

.

De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

9789026347870-375-0.jpg

Maar wat een plezier dat we weer voor de natuur mogen kiezen. Ton Lemaire was het coronavirus voor toen hij in 2019 het prachtige boek ‘Met lichte tred. De wereld van de wandelaar’ publiceerde. Zelf zou hij niet in een supergrote stad kunnen wonen: “Ik betreur het dat de hele aarde bedekt raakt met steden, alsof een wereld van steen, beton, asfalt en glas de normale huid van onze planeet is.” Waarna hij het protserige zelfbewustzijn van de stad met een heerlijk zinnetje ondermijnt: “Zelfs de grootste megalopolis is slechts een zandkorrel in de immensiteit van de kosmos.”

Een gedachte die de wandelaar overvalt als hij maar lang genoeg blijft stappen.

Uit HLN – Rik Torfs

+++

Ooit was ik een wandelaar…

daarna een flaneur, sinds Corona eerder een slenteraar
in afgebakende gebieden.
De stad werd onherbergzaam. Met maskers die het ademen insnoeren.
Zoals een korset de taille.

Mannen met…

View original post 80 woorden meer