als je weg bent

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, zitten, kind en buiten
Foto internet – auteur? – met dank aan de onbekende fotograaf

 
‘Hij vraagt zich af hoe het zal zijn om groot te worden, of de dagen dan nog zo lang zullen duren, of er hetzelfde roepen en wachten zal zijn. Hij stelt zich voor: groot worden is niet meer iemands vriend willen zijn, is niet meer willen wat je toch niet kunt krijgen.’

Uit ‘De Staart’ – Patricia de Martelaere
Uit ‘Als je weg bent’ – Marja Pruis – pag. 130

 

 
.                                                               – –oOo– –

 

Ze gaat woest tekeer in mijn hoofd.
Na zovele jaren
en de dood, leeft zij nog.

In elk woord dat ik van haar lees.

Ik zou elke zin
willen citeren. Uit haar ‘Het onverwachte antwoord’.
Anders doe ik haar tekort.

Zij raast over de pagina’s.

En sleurt mij mee.
Over pieken en dalen.
De top en de afgrond.

Hoe kan een dode mij zo benevelen.

 

 

PS.
'Oud worden; is niet meer willen wat je toch niet kunt krijgen.'
Ik faal nog elke dag.
Mijn verlangen is viriel en verontrustend vitaal.

Misschien werd mijn honger nooit gestild.
En bleef de hunker sudderen. Sluimeren in mijn gemis.
Een nis vol relikwieën. Van vroeger toen ik gevangen zat.

In de Tien Geboden. 
Die in feite Verboden waren. Vooral die zalige van het zesde en negende.
Waarin de lust welig tierde. En alles nog kon (her)beginnen. Na de zonde.

 

'Het is een korte verhandeling over de essentie van verlangen, door Berger liever betiteld als 'erotisch' dan als 'seksueel'. 
Dat verlangen van alle leeftijden is, maar dat iedere leeftijd misschien zo zijn eigen zwaartepunt in het verlangen heeft.' 
PdM - Als je weg bent - P. 142
Advertenties

A thing of beauty

Afbeeldingsresultaat voor notre dame parijs
Notre Dame – Paris s’éveille

 

“Wie naar de televisiebeelden van Parijs-Roubaix heeft gekeken, zag hoe nog voor Cambrai reusachtige windmolens het vredige landschap splijten. Als reuzen staan ze in de weiden, buiten proportie. Huizen en hoeven buigen nederig het hoofd. Van heinde en verre zie je de nieuwe kathedralen staan. Ze zijn littekens in het landschap. Maar kritiek is niet welkom.”

“De schoonheid verliest altijd. Er is zelfs geen echte afweging van belangen. Met haar wordt nauwelijks rekening gehouden. Nood breekt wet. Schoonheid is luxe.

We kunnen natuurlijk ook doen alsof er geen probleem is, de schoonheid van industrieparken bezingen en de windmolens loven als waren zij overrompelende artistieke creaties. De theorie volgend: wat nuttig is, is mooi. Dat troost misschien. Maar de stelling klopt niet. En het omgekeerde nog veel minder: wat mooi is, is niet altijd nuttig. Gelukkig maar. Schoonheid is stil protest tegen de overmoed van de mens.”

HLN – Rik Torfs

 

.                                                               – –oOo– –

 

 

 

Maar wie zal zeggen wie jij bent.
En wie is het die jou herkent.
Als zelfs de liefde niet te vatten is.

In woorden.

Hoe de tijd jou telkens weer vervelt.
Verminkt.
Met nieuwe kleren.

En slechts de kleermaker wordt verwend.

Tot God verheven.  Met roem en handgeklap.
En geld.
Maar jij versmacht wordt.

En vergeten.

 

 

.                                                     °°°

 

 

A thing of beauty is a joy for ever:
Its loveliness increases; it will never
Pass into nothingness; but still will keep
A bower quiet for us, and a sleep
Full of sweet dreams, and health, and quiet breathing.

John Keats

 

tussen dichters en dromers

https://visiolink-persgroep.akamaized.net/v1/data/hetlaatstenieuws/15364/www/assets/a213361433i0008_max1024x.jpg
HLN – Foto Vertommen

 

De ochtend tekent zon
en visserke vis
in mijn ogen

ook stof op de kast als ochtendgloren

achter een raam
waar ik morgen verzamel
tot ik weer buitenkom

en koeien

herkauwen tot ze een gedicht worden.

 

 

. – –oOo– –

 

PS.
Een gedicht als een korte broek.
Gevuld met knikkers en dromen.
Van later.

Wanneer ze van de wereld worden.
En zich
grote mensen wanen.

PS.
Hier tussen de koeien, leer ik terug mijn eerste pasjes zetten.
Een oude kleuter uit de Kempen.
Die opgroeide met paard en kar.

En het melken van dichters.

you may say I’m a dreamer

Afbeeldingsresultaat voor marguerite film

“Er zijn maar twee wegen in het leven. Of je droomt het of je leeft het.”
Uit de film “Marguerite”

 

Ik droom je.
Vleugels als vlechten.
Op je verlangen speel ik piano.

La solitudine. Ma non troppo.

Gemis is mijn geliefde.
Ze bedriegt me.
Met de leugen die ik koester.

Straks zal ik leven. Maestoso.

 

.                                                           – –oOo– –

 

PS.
Franse komedie. Lees ik bij de trailer, hierna.
Het bedroeft me.
De recensent heeft niets begrepen van de tragedie. Van Marguerite.

Het leven dat je wil leven. Is onbereikbaar.
Slechts in je droom kan het werkelijkheid worden.
Je verlangen doodt je. Tenzij jij het versmacht.

Er bestaan methodes voor. Ik schrijf mij voort.


PS.

Er bestaan mensen die door het leven walsen.
Anderen kruipen door hun bestaan.

 

 

 

 

Elle se couche à mes genoux
Partout, elle me fait escorte 
Et elle me suit, pas à pas
Elle m'attend devant ma porte
Elle est revenue, elle est là
La solitude, la solitude

Barbara

 

mensen zijn van dun papier

Afbeeldingsresultaat voor sneeuwvlokken

 

 

 

Scheur mij uit de verte
en schrijf me dicht bij jou
laaf je

aan mijn verlangen

de stilte
op je lippen, dat ben ik
en de roos

in de vaas op je kast

waar ik blijf
wachten
op je onverschillig gemis

dat ooit uit een wolk zal vallen

ik weet het zeker
sneeuwvlokken
als een gedicht

dat smelt in mijn handen.

 

                                                        °°°

Daar vergaten wij elkaar

Afbeeldingsresultaat voor silhouet+man+vrouw
Internet – Warum Frauen Männer verlassen

 

Ontwaken

Ik vond u een ochtend in ons bed.
Daar houdt de kamer ons al jaren samen.
Wij hadden weer slaapwel gezegd
en waren elk veranderd in ons lichaam.
Daar vergaten wij elkaar.

Soms werd ik wakker onder ons.
De uren liepen niet meer in de kamer.
Wij alleen lagen nog samen.
Zo gaat het nu al jaren. Geen dag dat ik u
niet terugvind waar wij waren.

Bernard Dewulf

Uit: Naar het gras

 

.                                                               °°°

 

 
Hij
(Beelden van een vrouw)

 
I

Door de sleutelgaten heb ik haar bekeken
van de deuren die ons scheiden.
In de kamers heb ik haar begluurd, alle uren
die wij er niet samenkwamen.

Uit: Naar het gras – Bernard Dewulf

.                                                                         ***

 

Het metriek stelsel van de liefde

 

als een landmeter stapte ik
haar verlangen af

nam de maat
van haar gemis

de breedte en de hoogte
van haar ogenblikken

en toen begreep ik
hoe onmeetbaar ver

zij van mij verwijderd was.

 

 

PS.
Nooit zullen wij haar vatten.
Niet in woord of beeld.
Vloeiend als water. Onzichtbaar als de wind.

Slechts in zwijgende afgeleiden
zal ik haar vinden.
Een afdruk in de kreukels van opengeslagen lakens.

En de deur die haar niet tegenhield.

18 oktober 2018

.                           °°°

 

PS. 2019
Op 17 oktober 2018 om 11:29:14 kocht ik de bundel ‘Naar het gras’.
Vandaag krijgt hij een recensie in De Standaard der Letteren.
Alsof hij al vergeten was.

 

 

Al die nutteloze dingen

Afbeeldingsresultaat voor pluisje in de wind
foto – internet – kleine dingen

 

 

de geur van een vrouw
en de kleur van haar ogen
het maanlicht op de trap
en het verdriet van rozen

het luiden van klokken
en het botten van bomen
wolken als schapen
en handen die praten

de inkt van een dichter
en het leeslint tussen zijn woorden.

2009

 

 

.                                                                 °°°

 

 

 

De navel is noch mijn epicentrum, noch mijn eindbestemming.
Ik laat het pluisje zitten.
Onaangeroerde narcis.

Maar als we niet meer troost vinden in ‘het nutteloze’,
wat rest er ons dan nog? Weerloos als we zijn.
In welk benepen (denk)wereld eindigen we dan.

Die van de criminele bonussen van een Ceo.
De arrogantie van de Macht.
Het Grote Gelijk van het Geld. Vraagteken.

Mijn excuses, lezer, maar als ik de hautaine chique zie van
blauw gestreepte pakken in the City, dan merk ik balansen, dollars, hebzucht.
En een grijze man die vergeten is dat hij ooit een korte broek aan had…

Neen, ik blijf streven naar de onvoorzichtigheid
van rijm op takken, beduusde dichters,
leeslinten tussen dikke boeken en de waanzin van schoonheid …

 

 

 

PS.
Twee oude teksten. Van een oude man.
Die vind ik vandaag.  Zomaar.
Waarom ik ze ooit schreef? Peu importe.

Misschien ben ik wat minder onvoorzichtig geworden.
Ondoorzichtiger?
Ik weet het niet.

Maar al die nutteloze dingen, ik hou ervan…