En die des avonds komt en niemand kan verklaren

Afbeeldingsresultaat voor herfst+bomen+wind zwart wit
Foto – internet – zomerstraat

 

Weemoed

meestal komt ze
slechts bij valavond
als de dag moe is
van zichzelf en de mensen

dan ontwaakt ze
als een fladdermuis
schichtig en onzichtbaar
op het eerste oog

maar soms plots en onverwachts
het kan ook zomaar

als een late merel fluit
de zon achter de wolken schuift
een boek op tafel openvalt

lichtjes aangeraakt
zoals de wind mijn baard
en dan zo helder als een poolnacht

zie ik me staan
tussen de knikkers, de tollen
en moeder die naar me lacht.

 

 

.                                                – –oOo– –

 

 

 

PS.
De woorden hierboven zijn oud.
Waar vind ik mijn vroeger zachter dan in verdwenen zinnen.
Ondergedoken. In de verleden tijd.

Ik maak ze even wakker. Het is ochtend.
Straks kruipen ze terug onder het deken.
Van mijn vergeten.

PS.
Weemoed zie ik als een oude dame. Dus even vrouwelijk.

Advertenties

zomaar…

Afbeeldingsresultaat voor sneeuw
Foto – Weeronline

 

En dan kom je binnen gewaaid.
Als een vlok sneeuw.
Wanneer de takken kaal staan.

Of een vlinder.
Als de bloesem
aan de bomen hangt.

Zomaar. Ben je daar.

Alsof je nooit
bent weggeweest.
Schrander even verdwenen.

Van het rumoer.
Dat rond je hoofd lag.
Te duizelen.

Zomaar. Ben je hier.

 

 

PS.
Bruch bij Klara.
Weemoed in hoge maten.

En dan denk ik aan hem.
Die dode dichter.

de voltooide tijd

05dda-rozenthumbnail_20171211_101445

 

Hoe de virtuele wereld de werkelijkheid soms uitdijt. Uitdeint.
Tot lichaam en tastbaarheid.
Voor sommigen ook tot aan hun ziel, vermoed ik.

Ik ben een verrekijker. Een kijker vanuit de verte.
Roerloos. In woorden gedropt. Gedopt.
Zoals een speculoos in koffie.

Misschien ben ik wel te broos, te breekbaar.
Voor de aanraakbare werkelijkheid.
Het lichaam van een woord lijkt mij soms intenser.

Minder onderhevig aan erosie. Dan de huid.

 

 

 

 

PS.
Mijn rozen hebben geen virtueel leven.
Vermoed ik.
Ook geen liefdesleven.

Ze staan roerloos in een vaas.
En wachten.
Op hun verslenste tijd.

De voltooid verleden tijd van ‘snijden’.

‘En niet het snijden doet zo’n pijn,
maar het afgesneden zijn.‘ – M. Vasalis.
Dat bedoel ik.

Soms vraag ik vergiffenis.
Aan mijn rozen.
Die namens mij ‘afgesneden’ werden.

Van alles wat hen dierbaar was.

 

 

the road ahead is empty…

Gerelateerde afbeeldingFoto Internet – Weerstation Burgum

 

Halfoogst

 

Deze ochtend
waarin een kraai haar leven krast.
Met luid gebaar.
Ergens tussen het groen. Een zwarte bloem.

Deze ochtend
waarin de klokken luiden.
En mij een korte broek aantrekt. Het oudershuis
herinnert tussen de hortensia’s.

Deze ochtend
waarin nonkels en tantes lachen.
Zonder hun dode foto’s.
Maar in stijve pakken en vrolijke rokjes.

Want deze ochtend
is een feestdag. Heilig en heidens.
Van God en mens.
Van gemis en verlangen.

Tussen het koren en de dromen.

 

 

 

.                                                – –oOo– –

 

 

 

 

PS. 2019
‘You should not be surprised’…
En toch.
Is dat het leven niet?

Als de verwondering sterft dan ga je dood.
Vrees ik.

 

 

 

Ma non troppo

 

 

Afbeeldingsresultaat voor partituur

 

 

A prima vista

 

Zij ligt in mijn handen als een partituur.
Onwennig.
Alsof ik haar voor de eerste keer aanraak.
Open blader.

Zacht als een zomerbriesje. Bang als een kind.

Dat denkt dat de noten gaan vliegen.
Ongemerkt.
Zoals ze gekomen zijn.
Onzichtbaar.

Als de tijd. Tenzij in verdriet.

 

 

 

PS.
En dan komt er plots weer zo’n oude partituur in je handen.
.

als de dichters grazen, schrijven ze niet…

koeweb.2
Foto – internet (?)

 

 

maar de werkelijkheid is
dat ik bijna mijn kamer niet meer uitkom

alsof er iets gestorven is
en ik het bewaken moet

Uit: Een knipperend ogenblik – pag. 540

 

.                                                – –oOo– –

 

 

alsof er iemand gestorven is

die iemand
dat ben ik

ik bewaak mijn verleden
als een hond voor het raam

dit is alles wat ik nog bezit

 

PS.
Alsof mijn vingers hun woorden verloren.
Ze blind werden.
En verkozen niet meer onder de ogen te komen.

 

 

 

 

 

 

 

 

de terugkeer

Afbeeldingsresultaat voor de terugkeer
Foto – Het Nieuwsblad

 

‘Teruggaan naar waar je vertrokken bent, is een prachtig riskante beweging. Je weet nooit hoe anders je jezelf zal terugvinden. Terugkeerders ontroeren me daarom doorgaans diep. Iemand zien teruggrijpen naar wat mogelijk al lang niet meer bestaat, het risico dat te ontdekken, ik vind dat nogal dapper.

Maar de mooiste terugkeren die ik mij herinner, waren altijd wel de onaangekondigde. Die nacht dat een lang verloren gewaande liefde me opwachtte op de drempel van mijn studentenkot. Die kat die na maanden binnenliep alsof ze maar even een blokje om was geweest. En die keer dat mijn avontuurlijk reizende grootvader na stille weken op een ochtend zomaar terug aan tafel zat, op zijn vaste plek, met koffie en krant.’

– De Standaard – 13 september 2019

.                                                           °°°

 

Hoe de seizoenen steeds terugkeren.
Nooit hetzelfde. Nooit aangekondigd.
Maar aarzelend. Van dag tot dag.

Een zwaluw die aan de lente werkt.
Schaduw onder een hoge boom.

Een blad dat valt. Rijm op een kale tak.

En iemand die dat ziet.

Maar hoe keer ik terug
naar mezelf.
Naar gisteren. Toen ik nog sliep.

In later. Dat nog moest komen. Onaangekondigd.

 

 

 

PS.
‘Hoe geweldig zou het niet geweest zijn mocht Kim Clijsters plots in een of andere voorronde gewoon het veld zijn opgewandeld? Natuurlijk wil ze communicatiestrategisch alle lekken ver voor zijn, maar bij zoveel tromgeroffel hou ik tegelijk het hart vast. Ikzelf zou het evenzo strategisch vinden om me in iets grotere stilte te kunnen voorbereiden op zo’n prachtig riskante beweging. ‘

G.V. – DS

 

Afbeeldingsresultaat voor rijp of rijm
Foto – Footo.nl