het feest van de leegte

.

Ik hou van Ellen.
Dat schrijf ik je, vooraleer jij mij verkeerd begrijpt.

Jarenlang las ik haar in De Morgen.
Zij vulde mijn leegte.

Ik was een spons.
Zij het water.

Samen waren wij een feest.

Maar ook dichters zijn soms blind.
Waarom van hier naar daar vliegen.

Als je boeken dat ook kunnen. Met velen samen.
Lezen kan je overal.

De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

 ellen380
©Karoly Effenberger

Soms lijkt het
dat we ons middenin
het feest bevinden
en toch
in het midden van het feest
is er niemand
In het midden van het feest
is de leegte
Maar te midden van de leegte
is er een ander feest.

Uit Roberto Juarroz, Poesia Vertical, Createspace Independent Publishing Platform, 2001. Vertaling Mary Cordoba.

***

De meesten slaan stijl achterover als je vertelt dat de dichtkunst in sommige landen zo populair is dat bezoekers rustig vijf uur reizen om een optreden te kunnen bijwonen. Hier in de Benelux mag je met een poëzieavond al blij zijn met twaalf toehoorders, maar toen ik jaren geleden in Muscat optrad, de hoofdstad van Oman, zat de zaal (capaciteit: 500 man) zo vol dat op de gangen tv’s werden bijgezet.

In Mongolië nam ik in 2012 deel aan het Altan Guuruus Festival, waarbij dichters door de Gobiwoestijn reisden en elke…

View original post 442 woorden meer

Afgelopen

.

Thirza (46) kijkt aan tegen een voorschotfactuur van 1.475 euro per maand. ‘Ik lig ’s nachts wakker van de hoge energieprijzen’
De Standaard – 2 september 2022

°°°

De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

‘Denk je dat wij ooit afgelopen zijn, Eekhoorn?’
vroeg de mier op een keer.
De eekhoorn keek hem verbaasd aan.
‘Nou, zoals een feest afgelopen is,’ zei de mier.
‘Of een reis.’
De eekhoorn kon zich dat niet voorstellen.

Uit ‘Misschien wisten zij alles’ – Pag. 360
Toon Tellegen

_

Misschien
moet er wel heel wat stilte
door je hoofd waaien,

moet je dalen leegte
doortrekken
en bergen hoop achterlaten

om de flinterdunne filosofie
van Toon te doorzien
tot aan de ziel van het bestaan …

misschien ben ik nog niet genoeg ‘afgelopen’ …

°°°

_

_

2022

Maar als ik de kranten lees,
dan zinkt de moed mij in de schoenen.

‘Ze zijn erg afgelopen’, mijn schoenen.
Ik vrees
dat ik hen volg.

Omdat ik niet anders kan.

_

.

PS.
Ik hoop dat er ‘iemand’ rechtstaat,
die verre van ‘afgelopen’ is, om ‘de kleine mensjes’
in dit land hoop te geven. En te redden.

Van hun dagelijkse zorgen.

Zij worden tweemaal gestraft.
Wonen in armtierige huizen of flatjes.
En worden daarvoor beboet met de hoogste kosten.

Hoe kon het zo ver komen? En wie draagt die verpletterende schuld?

_

Als later voorbij is

Afbeeldingsresultaat voor petit prince

Je crois qu’il profita, pour son évasion, d’ une migration d’oiseaux sauvages.

_

_

De wind schrijft eksters
in de hoge bomen

kraaien rouwen aan de blauwe hemel
om jongetjes die hun vlieger verloren

toen ze later werden.

.

.

PS.
‘Later als ik groot ben.’

“Toutes les grandes personnes ont d’abord été des enfants.
(Mais peu d’entre elles s’en souviennent.)”

Dédicace: Le petit Prince – Antoine de Saint-Exupéry

.

De gestolen tijd

.
Ik tik ‘ochtend’ in mijn dagboek.
Mijn algoritmen antwoorden meteen.

939 items. Is het antwoord.
Op een totaal van: 4.890 items.

Ooit opende ik de ochtend met een gebed.

Enkele haperende vingers
die toetsen bewogen
alsof het kralen van ‘een paternoster’ waren.

Het wordt stilaan tijd dat ik aan ‘de avond’ begin.

.

De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

De kleinkinderen hebben mij uitgekleed.
Van minnaar tot opa.
Een pijnlijke vervelling.

Gisteren nog gast en geliefde.
In een dromerig decor.
De zee als helende hemel voor zondige verliefden.

Gelukkige gezalfden, erfgenamen van het geluk.

View original post

Een ochtend uit mijn middeleeuwen

.
Het verleden herhaalt zich.

.

De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

Dit goddelijk geluk
van een stille ochtend. Voor de ophaalbrug
van de dag. De zorgen
nog even op afstand houden.

De tijd barricaderen.

Het stijgend licht
dat het duister wegzuigt.
Uit mijn gedachten.
Een liposuctie van de angst.

Nolens aan mijn lippen zetten.

En zijn heerlijk gezeur
voor mijn gesloten deur.
Zijn dagboek en de dichter
als een schildknaap aan mijn zij.

Mijn droefgeestige vazal.

108.199

View original post

De schepping van de mens…

Afbeelding Pixabay

 

Eerst was er het Woord.
En Het werd God.
Neergeschreven in een Boek.

Maar Het zweeg. In alle talen.

Veel later kwam de Radio.
Die had een stem.
En speelde muziek.

O, wat een wonder.

Maar ze gaven hem ogen.
En een venster.
Om naar de wereld te kijken. Zonder horizon.

En zo ontstond de Tele-Visie. Een verre kijker.

Hij had een stem en een gezicht.
Hij sprak en zong.
Musiceerde en voetbalde.

Hij kon praten als een papegaai.
Maar ook zwijgen als de zee.

En troosten als een vriend.

O, wat een wonder.

Maar toen kwam er een toverdoos.
Je kon ermee schrijven,
spreken en fotograferen.

Het ding werd een dichter en een drukker.
Letterzetter en uitgever.
Het werd Papier. Radio en TV.

Het klinkt als een geboortekaartje.

Mijn lieve laptop.
Ooit wordt die een vogel.
Ik weet het zeker.

Als hij maar geen zwaluw wordt.

.

.

PS.

Credo in unum Deum .

Ik geloof in vele goden.
Ook in mirakels.
Zoals de radio en de tv.

Alsook mijn laptop.
Die wonderbaarlijke toverdoos.
Ik schrijf hier. En jij leest het ginder.

O, mijn God, wat gaf u mij vele geschenken.
Dankzij hen, leerde ik afgoden kennen.
Het waren mensen. En ze werden mijn helden.

George Steiner. Roger Scruton. François Busnel en Bernard Pivot.
Allemaal nabije goden.
Die ik aanbad. In de verleden en toekomende tijd.

En dat dank ik aan dat kleine venster.
Op die grote wereld.
Tot in der eeuwigheid.

Amen.

.

 

Het alfabet van de angst

De Schreeuw van Munch wordt geveild | De MorgenDe Schreeuw van de Noorse kunstenaar Edvard Munch – Foto De Morgen

.

.

Soms
ben ik meer angst
dan vlees en bloed.

Niet te stulpen.

Noch door een mens
niet door een woord.
Het is wachten.

Tot het overgaat. Zoals een luchtalarm.

 

***

 

 

 

 

En alles zoekt naar taal

.

Het moet gebeurd zijn.
Want het staat geschreven.

Maar het is verdwenen.
Ik kan de beelden niet meer zien.

Enkel nog een afdruk van een indruk.
Soms gaat het verleden toch voorbij.

.

.

De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

Soms vind ik mezelf terug.
Eén of ander woord leidt mij. Als een blinde.
Naar iets of niets. Gisteren of een verleden verder af.

Maar altijd woorden.

Of gras of ochtend, liefde of verlangen.
Opgestapeld gemis.
En alles zoekt een weg. Naar taal.

Want woorden weten (bijna) alles.

.

.

Zoek : zonder taal

Zonder taal

Hoe het licht
als een witte sluier over het gras ligt.
De ochtend, een bruid
die uit het oosten komt.

Schrijvend licht
voor schilders.
Alphabet op doek.


Dat was deze morgen.


.

.
Deze namiddag stond ik
temidden het verdriet.
En het gemis. Op een kerkhof.

Ik analfabeet in de droefheid
van twee mensen.
De ene verloor z’n vrouw, de andere haar man.

Ik was een vreemdeling in hun leed.
Hun gisteren en morgen
die in de aarde lagen.

Ik bleef doofstom, een wees
in hun gemis. Een vreemde lacune.
Ontheemd…

View original post 38 woorden meer

‘De wereld is een woord’

.

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet…

Lees maar, er staat niet wat er staat.

Gebed bij het wakker worden.
Ook voor het slapen gaan.
En daartussenin.

Gedicht voor grote kinderen.

.

De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

Patricia37043765_269525437146076_7810027891789398016_n
Foto – fotograaf mij onbekend

‘Wij van elkaar – we weten het –
als uiteinden, maar ook als
bomen van elkaar, waartussen
niets, wat onkruid, niets.
We weten het van horen luisteren:
hoe alles luistert, de regen naar
het gras, als van elkaar
een vermoeden, dat het was.
Hoe de bomen, buiten adem, wij,
onbuigzaam, en het onkruid, en
alles uiteindelijk luistert.
Al is er nooit iets
dat zegt.

Uit Niets dat zegt Patricia De Martelaere (Meulenhoff, 2002)

Via haar essay­bundel Een verlangen naar ontroostbaarheid (Meulenhoff/Kritak, 1993) kwam ik terecht in een taaluniversum waar literatuur en filosofie versmolten. Het werk van Wittgenstein, Freud en Nietzsche was altijd een onbetreedbare mijn voor mij geweest, waarin Patricia De Martelaere plots een felverlichte liftkooi voor me aanwees. Zij slaagde erin om mij mee te nemen naar een taallaag die ik tot dan toe niet eens had vermoed. En dat met de…

View original post 224 woorden meer

Beim Schlafengehen

.

Slaap wel.

Voor jou die alleen was vandaag.
Jij die wacht op Godot.
En de nacht.

Moge hij barmhartig zijn. Zonder Cupido.

.

De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

Hoe wreedaardig kan waarheid zijn
in haar fundamentalistische eerlijkheid.
Hoe lankmoedig de leugen in haar mededogen.

In de vitrine zie ik ze liggen
de lenige liefde
als een hoer op haar retour.

De linten, de hartjes,
de cupido’s en de rendez-vous.
En later …

Het naakte lichaam
ontdaan van z’n hemels gebladerte.
Begeerte, wellust en zinnelijkheid.

Dat levende lijk
gewikkeld in herinneringen.
Graf van overvloedige heerlijkheid.

De weemoed na de overmoed.

Time to sleep … en als troost:
de schoonheid in haar briljant bestaan.
Erbarme dich … mein Gott.

http://www.youtube.com/watch?v=b2rps_3n92k

View original post